Het Gilde Raconteurs
Terug naar Terra X Startpagina
Terug naar Gildes en groeperingen


Gespannen stapte Peul het schamele podium op, terwijl haar Gildebroeder haar als Fleurine de Verteller aankondigde. Zo moest zij zich noemen, had Maitre Musa haar verteld toen zij als Apprenti in de leer ging. ‘Niemand wordt verliefd op Peul met Agricole stront aan de vingers’. De anderen knikten toen instemmend. Dus had zij haar oude naam ingeruild voor haar nieuwe leven. En lang was dit nieuwe leven mooi. Vele avonden al had zij haar verhalen verteld aan gretige, luisterende oren. En elke keer voelde zij zich op haar plek. Tot vanavond. Haar mond was gortdroog. Niet vanwege de paar dozijn Savants en Combatant die haar met open mond en rotte tanden aankeken, maar vanwege wie er achter hen stond. Koning Honderdhark van het Gilde d’Agricole was vanavond aanwezig. Hij keek haar recht aan en toverde een halve glimlach op zijn gezicht. Hij wist niet wat er te wachten stond. Misschien. Peul frunnikte wat aan haar kleurrijke, fladderende jurk. Maitre Musa was benaderd door een rivaal van de Koning. En Musa had flink wat Gildemunten ontvangen om Honderdhark in slecht daglicht te zetten. En ‘Fleurine de Verteller’ moest het doen. Maar Musa kon haar niet foppen. Zij wist wat de opties waren. Als zij het verhaal zou vertellen, dan zou Honderdhard haar niet heelhuids zijn Rijk laten verlaten. Maar als zij het niet doet, wacht de straf van haar eigen Gilde. Het was tijd om ‘Fleurine de Verteller’ te zijn, maar misschien meer dan ooit tevoren voelde zij zich nu Peul ‘stront-aan-de-vingers’. Zij schraapte haar keel… ‘Dames en heren!’

 

NB: Deze informatie geeft het algemene beeld van het Gilde. Door de aard van de spelwereld is het echter goed mogelijk dat er van locatie tot locatie (kleine) verschillen zijn, ook binnen hetzelfde Gilde. Deelnemers mogen ervoor kiezen om een afwijkende vorm te spelen, bijvoorbeeld qua uiterlijk. Graag horen wij hier wel van via This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

 

Kern van het Gilde

muziekant 2Het Gilde Raconteur brengt één ding: kunst. Dit kan zijn in de vorm van mooie liederen, schilderingen, toneelstukken en nog vele andere soorten van kunst of vermaak. In de Vervallen Wereld zien deze Gildeleden het als hun roeping om het zware bestaan wat minder ellendig te maken en om, door middel van hun liederen en verhalen, het levende 'geheugen' van de wereld te zijn. Dit geeft hen ook een belangrijke troef; als iemand iets slechts of doms doet, dan zorgen de verhalen van de Raconteurs er in rap tempo voor dat de hele samenleving het weet en het ook niet snel vergeet. Toch wordt er wel eens door anderen op hen neergekeken. Hoe meer een samenleving kampt met schaarste, hoe meer mensen zich beginnen af te vragen hoeveel de Raconteurs eigenlijk toevoegen. In gevallen van echte hongersnood, zijn het haast altijd de Raconteurs die dit als eerste in hun buik moeten merken. Zelf vinden de Raconteurs juist dat hun vermaak en afleiding juist dan onmisbaar zijn (en zij daardoor ook).

Elke groep of afdeling kent wel een Maitre die het Gilde min of meer leidt, al laten deze kunstzinnige figuren zich doorgaans maar moeilijk aansturen. Verder zijn zij vaak vrij chaotisch. Ook kent men hier niet echt het onderscheid tussen Savants en Combatant. Dat wil zeggen dat de meesten, als het moet, een beetje van beiden zijn.


Structuur van het Gilde

Het Gilde Raconteur is een uitzondering op de regel als het gaat over de structuur van het Gilde. Raconteurs kennen geen duidelijk onderscheid tussen Savants en Combatants. Door de aard van het Gilde (vaak rondtrekkend, individualistisch) zijn alle leden haast gedwongen een beetje van beiden te zijn. Alle Raconteurs proberen hun kunstvorm zo goed mogelijk te beheren en zouden daardoor tot Savant gerekend kunnen worden, maar tegelijkertijd zijn Raconteurs vaak op zichzelf aangewezen als het op verdediging aankomt en moeten ze dus ook een beetje Combatant zijn. Het komt in zeldzame gevallen voor dat een Raconteur zich volledig heeft gezworen aan het zijn van een Combatant. Sommigen hebben het op zich genomen om de groep te beschermen tijdens het reizen of om waardevolle spullen te bewaken tijdens een uitvoering. De succesvolle onder deze Combatants zijn getraind in de wapenkunst en reizen door de Vervallen Wereld om, tegen betaling, anderen hun kennis bij te brengen. Het Gilde gebruikt wel de gangbare hiërarchie van Apprenti tot Compagnon tot uiteindelijk Maitre. Raconteurs reizen echter vaak in kleine, vaste groepen rond en hechten in dat verband minder waarde aan een strikte rangorde. De hiërarchie is dus veel meer groepsgebonden dan plaatsgebonden; een Maître is niet de baas van alle Raconteurs in een gebied, maar van zijn groepje Raconteurs.


Apprenti zijn de leerlingen van het Gilde. Vaak zijn dit jonge, idealistische avonturiers die besluiten Raconteur te worden maar zich nog niet volledig bekwaamd hebben in een kunstvorm. Voorop staat; zonder talent of aanleg zal het Gilde je waarschijnlijk niet eens accepteren als Apprenti. Zo goed een verhaal kunnen vertellen of een lied kunnen voordragen dat het mensen stil krijgt is namelijk niet makkelijk en zéker niet zomaar aan te leren. De tijd als Apprenti wordt dan ook veel gebruikt om de al bestaande kwaliteiten verder te bekwamen.


Compagnons vormen het gros van de Raconteurs. Dit zijn de Gildeleden die al wat jaren ervaring hebben en op de een of andere manier tot volwaardig lid benoemd zijn. De ene zal een meesterproef af hebben moeten leggen, de ander is door een Maître benoemd. De manier van promotie is geen strak gegeven en het gevolg ervan ook niet. Zeker in vaste rondreizende gezelschappen of een familie Raconteurs is het onderscheid tussen een Apprenti en Compagnon niet heel duidelijk. Een bekend gezegde bij veel Raconteurs is ‘een titel doet niet beter zingen’, dat wil zeggen dat het groeien als kunstenaar, verhalenverteller of iets anders als een organisch proces wordt gezien.


De Maître is de leider van een Raconteursgroep. Net als bij Compagnons zijn er veel verschillende manieren waarop een Maître de positie kan verkrijgen. In een rondreizende Raconteursfamilie zal het het familiehoofd zijn, bij een circus in een stad degene die het beste met geld kan omgaan, in veel gevallen is het echter vaak een gerenommeerd kunstenaar die redelijke naamsbekendheid geniet die haast op natuurlijke wijze als Maître in een gebied gezien wordt. De Maître is vaak verantwoordelijk voor het aannemen van eventuele opdrachten, het regelen van betalingen en het aansturen van de andere Raconteurs van zijn groep. Veelal zijn het ook de Maîtres die ongemerkt toch vrij veel politieke invloed weten uit te oefenen, of dat nu is omdat zij het oor van de lokale machthebbers hebben, of omdat zij middels hun kunsten op de juiste plekken druk weten uit te oefenen.


Bestaansrecht

Het Gilde Raconteur heeft een heel breed monopolie, namelijk kunst, maar gaat in vergelijking met de andere Gildes relatief zelden over tot Rechtdoening. Volgens sommigen komt dit door het feit dat de Raconteurs erg goed zijn in het behouden van hun monopolie (zonder scholing door het Gilde zelf is het erg lastig een bedreven kunstenaar te worden), volgens anderen weer omdat iedereen met een passie of gave voor de kunsten al Raconteur is en er daarom amper dreiging van buitenaf is. De grens van Bestaansschennis jegens Raconteurs is voor de meesten vrij eenvoudig: zodra er wordt verdient aan een kunstvorm door een Gildeloze of lid van een ander Gilde, is de grens overschreden. Maar dit geldt niet alleen voor materiële verdiensten zoals Gildemunten of voedsel, maar des te meer om immateriële winst. Een groepje Mineurs die bij het drinken een schunnig lied zingen zullen niet gestraft worden, maar een Bricoleur die elke avond na het werk boeiende verhalen vertelt in de kroeg en zo steeds populairder wordt zal al snel een Rechtdoening te wachten staan.


Gebruiken en cultuur

muziekantDe Raconteurs zien zichzelf als het Geheugen van de Vervallen Wereld. In een wereld waar het leven vaak aan een zijden draadje hangt en er vooral over het nu en de dag van morgen wordt nagedacht, is er weinig aandacht voor wat er in het verleden heeft plaatsgevonden. De Mineurs graven weliswaar in de grond naar de eeuwenoude Artefacten van de Anciens, maar zijn hierbij voornamelijk gericht op wat deze voorwerpen nu voor functie kunnen hebben. Raconteurs staan erbij stil om het verleden en de grootse gebeurtenissen van vroeger een wezenlijke plek in het heden te schenken. Zij vinden verhalen, liederen over wat ooit was, de zingeving van het leven. In de Vervallen Wereld draait alles om overleven, het Gilde Raconteur probeert hier iets mooiers van te maken. Het gaat hen ook niet alleen over de tijd van de Anciens en hoe geweldig het toen was, maar ook over de geschiedenis van na Teoc. 


Raconteurs zijn de wevers van verhalen en de architecten van het verleden, heden en toekomst. Het is hun ambacht om de wereld in verhalen, liederen, tekeningen en andere kunstzinnige uitingen vast te leggen. Hierdoor hebben zij ook invloed op de gedachtegang die met de vertelling gepaard gaan. Een conflict heeft twee zijdes, de Raconteur echter beslist welke kant hij wil belichten. Een verhaal over de moord op een Maître der Agricole kan bijvoorbeeld door de ene Raconteur verteld worden als volledig gerechtvaardigd, maar door een andere als een vreselijke misdaad. Het is de passie en het vakmanschap van de vertelling die vaak de toon zet van de vertelling. Sommige Raconteurs zijn zich bewust van dit gegeven en bieden hun diensten dan ook maar al te graag aan bij machthebbers, zodat zij hun status kunnen vergroten. Andere Raconteurs zijn juist van mening dat zij de taak hebben om als ongekleurde vertellers anderen in te lichten over de gang van zaken in de wereld. Weer anderen volgen hun eigen overtuiging en gedachtegoed, en proberen middels hun kunsten dit aan de wereld te verkondigen.


Van alle Gildes zijn Raconteurs het meest begaan met hun uiterlijk. Niet zozeer vanuit ijdelheid, maar vooral vanuit noodzaak. Een Agricole hoeft niet aantrekkelijk te zijn om op het land te werken, maar een Raconteur moet wel een bepaalde allure hebben om aan de bak te komen. Niemand wil vermaakt worden door een stinkende sloeber in vodden en de Raconteur met de meest gekleurde, opvallende, indrukwekkend of aantrekkelijke verschijning zal sneller een klus krijgen dan de Raconteur in onopvallende gewaden naast hem. Opvallen in uiterlijk maakt het vergaren van opdrachten en dus eten een stuk makkelijker, uiteraard met als kanttekening dat de daadwerkelijke dienst ook nog van kwaliteit moet zijn. Het is ook deze aantrekkelijkheid die er voor zorgt dat Raconteurs sneller worden uitgenodigd bij machthebbende figuren.


Binnen de Gildecultuur hebben de Raconteurs vaak het meest te lijden onder de wisselvalligheid van de Vervallen Wereld. Wanneer de tijden zwaar worden, hebben zij weinig concreets om op terug te vallen. Wanneer er te weinig voedsel is in gebied, wordt de vraag naar vermaak, kunst en geschiedenis al snel dusdanig klein dat men niet snel meer geneigd is een Raconteur te betalen voor hun toch wel abstracte diensten. En waar een Bricoleur smid nog wel kan leunen op een Bricoleur leerlooier als hij tijdelijk geen grondstoffen meer heeft of een groep Medecin altijd waarde heeft, ook al is er geen directe dreiging, hebben Raconteurs niets meer zodra de vraag naar hun diensten (tijdelijk) verdwenen is. 


Raconteurs staan er om bekend dat zij, het meest van alle Gildes, extreem hard zijn tegenover hun Apprenti. Niet zozeer in daden, maar vooral in gevolgen. Je kunt alleen Raconteur zijn als je écht goed bent. Kinderen die in Raconteurgroepen geboren worden of idealistische jongelui die zich bij een groep aansluiten hebben voor lange tijd maar een doel: hun tak van kunst of vermaak perfectioneren en Compagnon. Als blijkt dat zij op den duur toch niet goed genoeg zijn om volledig lid, Compagnon, te worden, worden zij vaak zonder tweede blik achter gelaten. Voor een reizende groep zangers is een jongen die de baard in de keel heeft gekregen en geen mooie stem meer heeft puur en alleen een extra mond om te voeden en voor een circusfamilie is een kind dat na jaren oefenen niets blijkt te kunnen waardeloos. Het gevolg voor deze, vaak jonge, Apprenti is echter hard. Zij kunnen niets meer. Vaak hebben zij jaren geoefend in een kunstvorm die zij nu niet meer (kunnen) beheersen. Een aanzienlijk deel van Apprenti eindigt op deze manier, achtergelaten door zijn echte of aangenomen familie, als zwerver, lijk of Cannibales. De nieuwe aanwas van Raconteur moet wel ergens vandaan komen, juist door de harde eisen die zij aan hun Apprenti stellen. Het is dan ook een algemeen bekend feit dat groepen Raconteurs hun best doen om lieden (vaak kinderen) met talent tot zich te nemen, vaak overgehaald door overdreven rooskleurige verhalen over het Raconteursbestaan. 


Uiterlijke stijl

Dit is het algemene uiterlijke beeld van het Gilde Raconteur. Deelnemers mogen hiervan afwijken of het als inspiratie gebruiken voor hun eigen personage. Het staat in de Vervallen Wereld niet vast hoe elk Gilde er uit ziet, de onderstaande tekst uit vooral het gedachtegoed dat achter het uiterlijk zit. Kleding is ook altijd onderhevig aan de vervallen staat van de wereld.


Kleding van de Raconteurs draait vaak om een ding: opvallen. Het is excentriek, kleurrijk en aantrekkelijk. Van alle Gildes zijn zij hier ook het meest mee bezig, omdat opvallen en in het oog springen een essentieel deel is van hun bestaan. Met beperkte middelen wordt geprobeerd een herkenbaar, kunstig uiterlijk te creëren. Het toont echter ook duidelijk de tekenen van het harde Raconteursbestaan en is vervallen, verweerd en gerepareerd. Zo is veel kleding gemaakt van een verzamelwerk aan stukken dof gekleurde stof.


Om extra op te vallen dragen Raconteurs uitbundige accessoires. Veel gezien zijn bijzonder gevormde hoeden in alle vormen en maten. Ook dragen ze vaker wel dan niet zwarte kohl om hun ogen te versieren of theatrale gezichtsverf als standaard deel van hun uiterlijk, zowel tijdens, voor en na een uitvoering. Alles om in het oog te springen of hun verschijning extra aantrekkelijk te maken.


Raconteurs stemmen vaak hun kleding af op de kunstvorm of professie die ze bedrijven, vaak ook omdat hun lichaam en vertoning hun reclame is. Een theatermaker draagt misschien ten alle tijden zijn theatrale masker en een Raconteur die zijn of haar kost verdient door in een stad de arbeiders te vermaken met zang en dans zal al snel meer huid tonen of gewaagde kleding dragen.


Raconteurs dragen alle kleuren die te bedenken zijn. Let wel, in de Vervallen Wereld zijn kleuren door slijtage en ouderdom vervaagd en dof.


Er is bijna geen verschil tussen Savants en Combatants in het Gilde Raconteur. Het komt vaak voor dat men beide rollen kan vervullen. Raconteurs die meer richting het Combatant bestaan neigen, investeren meer in hun wapenrusting dan zij die zich meer als Savant identificeren, en dat is dan te zien aan het feit dat zij naast hun excentrieke kleding, ook gewatteerde kleding of eenvoudige, vaak leren, uitrustingen dragen.

 

Terug naar Terra X Startpagina
Terug naar Gildes en groeperingen